sign in
create your own travel blog
Volgens mij is het wel weer eens tijd voor een blog. Ik zit dan wel niet meer in Thailand, maar schrijven blijft toch wel een beetje een hobby van me. En dus ga ik ook nog maar even door met bloggen. Waarover allemaal weet ik nog niet, maar daar komen jullie vanzelf wel achter.
Ik ben ondertussen alweer ruim een maand in Nederland. Het blijft me verbazen hoe snel je je weer aanpast aan de westerse cultuur. Dat moet ook wel, want morgen is mijn vakantieperiode officieel over. Dan moet ook ik weer gewoon naar school toe. Eerlijk gezegd vind ik het helemaal niet erg. Ik heb mijn hele leven een gruwelijke hekel aan school gehad, maar dat was nooit omdat ik niet wilde leren - ik leerde gewoon te weinig op school. Gelukkig heb ik nu een opleiding gekozen die me écht interesseert, en wat echt een uitdaging is. Gisteren heb ik het grootste deel van mijn boeken opgehaald, en ik ben...
Ik ben nog geen 3 weken terug in Nederland, en toch lijkt Thailand alweer zo ver weg. Ongelooflijk hoe snel je weer gewend bent aan het 'gewone' Nederlandse ritme. Niet dat ik alweer helemaal gewend ben hoor. Ik vind het nog steeds erg koud en nat, en het verbaast me ook nog iedere ochtend dat het niet licht is als ik mijn bed uit kom. En dat het 's middags altijd een beetje lijkt te schemeren, in vergelijking met de felle Thaise zon. Maar waar ik toch het meeste aan moet wennen, is wat je allemaal MOET hier in Nederland. In Thailand was alles zo heerlijk versimpeld: alles wat ik deed had wel enigszins te maken met Baan Zion. Nu woon ik bij mijn familie, werk ik een paar dagen in de week, ga naar de kerk, heb vrienden die af en toe ook nog aandacht willen (heel apart) en moet ik tussendoor nog even regelen dat ik alles voor mijn studie klaar heb over 2 weken. En o ja, daarnaast wil...
Om te beginnen wil ik iedereen even een gelukkig nieuwjaar wensen. Ik hoop dat iedereen een fijne jaarwisseling heeft gehad, ik in ieder geval wel. Ik heb gewoon weer heerlijk bij mijn vrienden kunnen zitten, veel lachen en diepzinnige gesprekken voeren. Terug in Nederland, heerlijk! denk ik dan. Helaas zitten er ook nogal wat nadelen aan ons koude kikkerlandje. Om te beginnen moet ik opnieuw leren lopen, want ik glijd bij elke stap uit. De kou valt me mee, maar echt lekker is het ook weer niet, zeker als je geen goede dichte schoenen hebt. En eigenlijk vind ik het ook wel heel stil hier. Als ik hier om 6 uur beneden kom is het donker, zowel binnen als buiten. De hele wereld lijkt nog diep in slaap, terwijl ik klaar sta om aan een nieuwe dag te beginnen. Misschien moet ik mijn ritme toch maar weer iets verleggen naar het Nederlandse leven.
Het is ook wel weer heel erg wennen om...
Nog maar even een berichtje vanaf het vliegveld in Dubai. Ik heb er al een aardige reis opzitten, en ik moet ook nog een heel eind. Gelukkig was het vliegtuig van Bangkok hier naartoe half leeg, en heb ik heerlijk op een rij stoelen liggen slapen. Nu is het wachten tot mijn volgende vlucht vertrekt, over 2 uur.
Het dringt volgens mij nog niet helemaal tot me door, maar ik ben écht weg nu. Ik kan nu niet meer terug. De afgelopen dagen stonden dan ook vooral in het teken van afscheid nemen. Iets waar ik niet zo heel goed in ben. Na 4 verschillende kerstvieringen begon het kerstgevoel bij mij zondagavond eindelijk een beetje te komen. Totdat ik bedacht dat dat ook meteen de laatste keer was dat ik in de kerk in Chiang Rai was, en dat ik dus ook meteen die avond afscheid moest nemen van iedereen.Toen was de kerststemming ook weer gauw over. Gister heb ik dan ook echt afscheid...
Klaar om op te stijgen vanuit bangkok. Nog 1 ongelooflijk lange nacht en dan ben ik weer terug op nederlandse bodem. Ik weet alleen nog niet zo zeker of ik daar blij mee ben. Zal ik het warme weer mee brengen?
Tussendoor weer even mijn eigen laptop kunnen bemachtigen om te bloggen. Het is onvoorstelbaar hoeveel tijd je automatisch doorbrengt achter de computer als je de mogelijkheid hebt. Een goede reden dus om geen computer bij je te hebben als je op vakantie gaat, maar in dit geval had ik niet zoveel keus. Maar als je dan met zn 5en bent, staat hij dus vrijwel de hele dag aan.
De afgelopen dagen hebben we nog even heerlijk genoten van de rust in 'ons' dorpje. Op wat bezoek van familie van de voorganger en zijn gezin na konden we lekker ons eigen gang gaan. Het blijft toch apart dat mensen die je 15 jaar geleden misschien 1 keer gezien hebt het zo bijzonder vinden dat je er bent. En ondertussen wordt het bijna irritant dat ze allemaal met je op de foto willen. En ook dat we suay (mooi) zijn, hebben we nu wel vaak genoeg gehoord. Maar dat hoort er gewoon een beetje bij. Verder vond ik...
Afgelopen maandag stapte ik met tegenstrijdige gevoelens het vliegtuig in. Natuurlijk is het leuk om na 4 maanden je familie weer te zien, maar ik had ook absoluut nog geen zin om naar huis te gaan. Maar, bedacht ik, naar huis ga ik toch. Dan kan ik maar beter ook mijn familie ontmoeten!
Na 2 dagen in Bangkok zijn we doorgereden naar Chantaburi, een plaatsje in de buurt van de zee. Helaas was het zwembad niet in gebruik, de zee 30 km verderop en regende het. (regen is uitzonderlijk in deze tijd van het jaar) Gelukkig hebben we ons zelf ook prima vermaakt. Het is toch ook wel weer lekker om gewoon bij te kunnen kletsen, stomme grapjes te kunnen maken en er achter te komen dat je familie na 4 maanden toch nog steeds niet perfect is. Mijn lieve zusjes zijn nog steeds niet altijd vrolijk, mijn vader is nog steeds eigenwijs als iemand anders kaartleest en mijn moeder krijgt het nog...
jaja, en dan is het opeens afgelopen. Ik weet dat ik de laatste tijd niet erg veel heb geblogd, en eigenlijk heb ik nu ook niet zoveel te zeggen. Of misschien juist wel te veel. Zoveel dat ik het niet onder woorden kan brengen. vandaag was mijn laatste officiele werkdag op baan zion. Morgenochtend vroeg stap ik in het vliegtuig naar Bangkok om mijn ouders te ontmoeten. Op vakantie, heet dat. Maar ik wil helemaal niet op vakantie! Natuurlijk heb ik wel zin om mijn familie weer te zien, maar ik wil helemaal niet weg hier. Ik kom nog wel even terug, maar dit is toch wel een beetje een afsluiting ook. En eigenlijk heb ik daar nog helemaal geen zin in. Natuurlijk is het een fijn idee om straks iedereen weer te zien, maar ik wil ook echt nog geen afscheid nemen. Ik ben ondertussen zo gewend aan de cultuur, de taal, de mensen. Ik ben ervan gaan houden. En ik weet wel dat ik het ontzettend...
Nog maar 4 weken, dan is het zover. Dan is het grote avontuur voor mij weer voorbij, en stap ik in het vliegtuig dat me terug brengt naar Nederland. De tijd gaat nu ongelooflijk snel. Over 2 weken zijn mijn ouders en zusjes er al. 2 weken! Langzamerhand begin ik aan het idee te wennen dat ik zometeen weer gewoon in Nederland ben, bij mijn ouders woon en naar school ga. Maar toch blijft het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel zin om weer gewoon thuis te zijn, met mijn vrienden en familie om me heen. Om weer gewoon over straat te kunnen zonder aangestaard te worden, omdat je toevallig de enige blanke in de buurt bent. Om gewoon in mijn eigen taal een gesprek te kunnen voeren met wie ik maar wil, in plaats van altijd moeilijk te moeten doen met een mixtaaltje van nederlands, engels, thai, handen en voeten. Dat gaat ook wel, en het gaat steeds beter. Maar uiteindelijk weegt het...
